Η Αποκριά είναι η περίοδος των τριών εβδομάδων που προετοιμαζόμαστε για την μεγάλη νηστεία μέχρι το Πάσχα. Είναι οι εβδομάδες που επικρατεί το γέλιο, η χαρά και η γιορτή πριν έρθει η σαρακοστή. Ο κόσμος μεταμφιέζεται και διασκεδάζει με χορούς και τραγούδια. Ένας από αυτούς είναι και το γαϊτανάκι και...τηρώντας πιστά το έθιμο προσπαθήσαμε να τον χορέψουμε κι εμείς
Προσπαθήσαμε να βάλουμε σε κάθε κορδέλα στο γαϊτανάκι το ζωάκι που ταιριάζει ανάλογα με το αρχικό του γράμμα...
αφού προηγουμένως είχαμε αντιστοιχίσει το κάθε ζωάκι με το αρχικό του...
Παίξαμε αποκριάτικα παιχνίδια....
Οι Απόκριες τελειώνουν την Κυριακή πριν την Καθαρά Δευτέρα και το πέταγμα του χαρταετού αυτή τη μέρα, είναι ένα έθιμο παλιό που μπορεί να πρωταγωνιστεί στα δικά μας κούλουμα, ωστόσο η προέλευσή του είναι από την ανατολή.
Φτιάξαμε τους δικούς μας χαρταετούς...
Μετρήσαμε τα φιογκάκια στις ουρές των χαρταετών....
Τα παιδιά βρήκαν πολλές αποκριάτικες
λέξεις και με αυτές έφτιαξαν μια αποκριάτικη ιστορία: (Τσικνοπέμπτη, Απόκριες, στολές,
μπαλόνια, μάσκες, αποκριάτικα καπέλα, Γαϊτανάκι, κλόουν, Καθαρά Δευτέρα,
χαρταετός, τσίρκο, πάρτι, σερπαντίνες, κομφετί πυροτεχνήματα, χοροί)
Ο ΚΛΟΟΥΝ ΠΙΚΟ-ΠΙΚΟ
Μια φορά ήταν ένας κλόουν που δούλευε σε
ένα τσίρκο που έκανε πολλά αστεία για να γελάνε οι άνθρωποι. Είχε μια κόκκινη
μύτη, ένα αστείο καπέλο, είχε πολύχρωμα σγουρά μαλλιά, ένα ριγέ παντελόνι,
μεγάλα κόκκινα παπούτσια και βαμμένο άσπρο πρόσωπο. Το όνομά του ήταν
Πίκο-Πίκο!
Μια φορά που
ήταν Τσικνοπέμπτη τον κάλεσαν τα παιδιά στο 5ο Νηπιαγωγείο Σερρών
για να διασκεδάσουν στο αποκριάτικο πάρτι.
Τα παιδιά στόλισαν την τάξη τους με
μπαλόνια, σερπαντίνες και λίγα κομφετί, έβαλαν την αποκριάτικη στολή τους και
περίμεναν τον κλόουν. Τα κορίτσια μεταμφιέστηκαν σε Ραπουνζέλ, Μπάρμπι, Χιονάτη,
Έλισα, πριγκίπισσα Μονόκερος και τα
αγόρια σε καρχαρίες,Σπάιντερμαν, αρκουδάκι Πάντα, Χάλκ, Άιρονμαν, Πάουερ
Ρέιντζερ, Μπάτμαν, Σταργουόρς, Κάπτεν- Αμέρικα και Νίντζα.
Ετοίμασαν
την μουσική και περίμεναν τον Πίκο- Πίκο. Σε λίγο ήρθε ο κλόουν κι έφερε μαζί
του μπάλες, στεφάνια, φωτόσπαθα, τραμπολίνο και μιασφυρίχτρα.
Σφύριξε μια
φορά με την σφυρίχτρα του, έβαλε μουσική και κάλεσε τα παιδιά να χορέψουν.
Χόρεψαν πολλούς χορούς, μακαρένα, σοκολάτα, αραμ σαμ σαμ, μήλο μου κόκκινο, το
πιπέρι, και γαϊτανάκι. Μετά έπαιξαν
πολλά παιχνίδια, τις μουσικές καρέκλες, μουσικά στεφάνια, το καυτό καπέλο και την καυτή μπάλα και με πολλά μπαλόνια που έσπαγαν και ακούστηκε ένα μεγάλο ΜΠΑΜ!
Στο τέλος
έβγαλε κάτι από τις μεγάλες του τσέπες ! Ένα κουβάρι με σπάγκο, χρωματιστό
χαρτί και μερικά καλάμια. Με αυτά τους έφτιαξε ένα μεγάλο χαρταετό για να τον
πετάξουν όλοι μαζί την Καθαρά Δευτέρα και να πάει ψηλά μεριά τα σύννεφα! Τα
παιδιά ζωγράφισαν πάνω στο χαρταετό, έκοψαν και χρωματιστάφιογκάκια για να βάλουν στην ουρά του,
έγραψαν πάνω του 5ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΣΕΡΡΩΝ κι έγινε ο πιο ωραίος
χαρταετός που είχαν δει.
Στο τέλος
ευχαρίστησαν τον Πίκο –Πίκο γιατί πέρασαν πολύ ωραία μαζί του κι εκείνος τους
χαιρέτησε βγάζοντας το καπέλο του, και από μέσα πετάχτηκε κι ένα κουνέλι, έκανε μια υπόκλιση κι έφυγε!
Φτιάξαμε κι ένα αποκριάτικο memory...
και δημιουργήσαμε την ακροστιχίδα της ΑΠΟΚΡΙΑΣ! Κάθε γράμμα της λέξης ΑΠΟΚΡΙΑ το πήραμε από αποκριάτικους μασκαράδες!!
Μετρήσαμε αποκριάτικους μασκαράδες και γράψαμε τους αριθμούς που λείπουν...
Αλήθεια πόσα δώρα μας φέρνει ο Μάρτιος, ο πρώτος μήνας της άνοιξης;
Μετά από συζήτηση με τα παιδιά ανακαλύψαμε όλα αυτά τα καινούργια πράγματα που μας φέρνει για να δείξει ότι έρχεται ή άνοιξη! Μας φέρνει τις αμυγδαλιές και τα λουλούδια, τα πρώτα χελιδόνια και τους πελαργούς, τα καρναβάλια και την Τσικνοπέμπτη, τους χαρταετούς την Καθαρά Δευτέρα και τη σαρακοστή, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου αλλά και τη μεγάλη γιορτή επανάστασης του 1821!
Μας φέρνει όμως και τον άστατο καιρό! Πότε βρέχει, πότε βγαίνει λιακάδα, πότε φυσάει! Γιατί άραγε;
Η παράδοση λέει ότι σ αυτό φταίει η γυναίκα του!
και ένα αστείο ποίημα που έγινε τραγούδι για τις αναποδιές του Μάρτη και την μπουγάδα της μάνας του!!
και μαζί με τη μάνα του Μάρτη κάναμε κι εμείς τον δικό μας διαγωνισμό: ποιος θα απλώσει γρηγορότερα τα ρούχα για να μη βραχούν από τις παραξενιές του Μάρτη!
Η αμυγδαλιά είναι το πρώτο δέντρο που ανθίζει μέσα στο ξεροβόρι του χειμώνα. Σαν να ειδοποιεί τους ανθρώπους πως σιγά σιγά θα ξεπροβάλλει η άνοιξη. Η αμυγδαλιά είναι το δέντρο της αναγέννησης και της ζωής.
Ο μύθος της αμυγδαλιάς
Τα αρχαία χρόνια στην Ελλάδα, όπως και σήμερα, υπήρχαν αμυγδαλιές. Οι αρχαίοι δημιούργησαν έναν μύθο για την αμυγδαλιά που εξηγεί το παράκαιρο και παράτολμο άνθισμά της. Λένε λοιπόν πως κάποτε η αμυγδαλιά, πριν γίνει δέντρο ήταν γυναίκα. Ονομαζόταν Φυλλίς και ήταν θυγατέρα βασιλιά της Θράκης. Και η ιστορία της ξεκινάει κάπως έτσι…
Ο Δημοφών ήταν γιος του Θησέα και επιστρέφοντας από την Τροία, ταξίδευε στο Αιγαίο με σκοπό να επιστρέψει στην Αθήνα, κάποτε έφθασε στις ακτές της Θράκης, ίσως για να γλιτώσει από κάποια θαλασσοταραχή. Έτσι γνώρισε τη Φυλλίδα και παντρεύτηκαν. Όμως τη χαρά και την ευτυχία του έγγαμου βίου τους, σκίαζε για το νεαρό βασιλόπουλο η νοσταλγία της πατρίδας του. Έτσι ζήτησε από τη νεαρή σύντροφό του να του επιτρέψει να ταξιδέψει για λίγο μέχρι την Αθήνα. Η κοπέλα διστακτικά δέχτηκε και τον παρακάλεσε να μην καθυστερήσει διόλου την επιστροφή του, μα να βρεθεί σύντομα πάλι κοντά της. Το ταξίδι, όμως, ήταν μακρύ και χρονοβόρο και στην Αθήνα φίλοι και συγγενείς καθυστερούσαν την αναχώρηση του νέου. Οι μήνες περνούσαν και η Φυλλίδα φοβόταν πως κάτι άσχημο είχε συμβεί. Όμως ο ατελείωτος χρόνος της προσμονής και οι μαύρες σκέψεις δεν έσβηναν μέσα της την ελπίδα της επιστροφής του. Ήξερε πως δεν την είχε ξεχάσει. Όμως η κόρη έσβηνε μέρα με την μέρα. Είχε γίνει πια τόσο χλωμή και αδύνατη που οι θεοί την λυπήθηκαν και, για να μην υποφέρει άλλο, την μεταμόρφωσαν σε όμορφο λυγερόκορμο δέντρο, την Αμυγδαλιά. Κι ο Δημοφώντας όμως δεν μπορούσε μακριά από την αγαπημένη του. Αγνοώντας τις νουθεσίες φίλων και συγγενών να παραμείνει μέχρι να ανοίξει ο καιρός, εκείνος ξεκίνησε μες στην καρδιά του χειμώνα το ταξίδι της επιστροφής. Για μέρες περπατούσε μες στον βοριά, το κρύο και το χιόνι, ώσπου έφτασε στη Θράκη. Αναζητώντας την αγαπημένη του, έφτασε στο σημείο του αποχαιρετισμού. Εκεί ακριβώς είδε να στέκεται ένα ψηλό ξεραμένο δέντρο χωρίς καρπούς και φύλλα. Ο νέος κατάλαβε τι είχε συμβεί και βγάζοντας μια κραυγή πόνου, με δάκρυα στα μάτια αγκάλιασε σφιχτά τον ξερό κορμό σαν να αγκάλιαζε το σώμα της αγαπημένης του. Και τότε, σαν από θαύμα, ζωή πλημμύρισε το άψυχο ξύλο και τα γυμνά κλαδιά του δέντρου στολίστηκαν με πανέμορφα μικρά λευκά άνθη που ανέδυαν μια υπέροχη, ντελικάτη ευωδία.
Και ένας δεύτερος μύθος λέει ότι η Αμυγδαλιά ήταν ένα νέο, όμορφο, ροδαλό
κορίτσι, που κατοικούσε σε ένα μεγάλο πύργο. Η μητέρα της, την είχε μονάκριβη
και την αγαπούσε τόσο πολύ και τον χειμώνα δεν την άφηνε να βγει έξω για να μην
κρυώσει. Η Αμυγδαλιά καθόταν τις χειμωνιάτικες ημέρες μέσα στη ζεστασιά του
δωματίου της και πίσω από το τζάμι του παραθύρου της, έβλεπε τη βροχή να
πέφτει, τον άνεμο να λυσσομανάει, το χιόνι να στροβιλίζεται και να ντύνει
κάτασπρη τη γη. Μια μέρα ο Βοριάς, ο ψυχρός από τους ανέμους που φυσάνε τη γη,
πέρασε έξω από το παράθυρο της Αμυγδαλιάς, την είδε και την ερωτεύτηκε.
Πως όμως θα ερωτευόταν και αυτή το Βοριά. Τριγυρνούσε
θλιμμένος έξω από το παράθυρό της, ώσπου μια νύχτα σκέφτηκε να μεταμορφωθεί σε
έναν όμορφο πρίγκιπα και μια μέρα πήγε έξω από το παράθυρό της. Τον είδε η
Αμυγδαλιά και τον ερωτεύτηκε. Ο Βοριάς της ζήτησε να παντρευτούν και εκείνη
δέχτηκε την πρόταση του, αλλά του είπε να περιμένει έως το καλοκαίρι γιατί το
χειμώνα δεν την αφήνει η μητέρα της να βγει έξω.
Μια μέρα που έλειπε η μητέρα της από τον πύργο, ντύθηκε στα
λευκά και βγήκε έξω για να συναντήσει τον πρίγκιπα της. Βγήκε τρέχοντας και
αγκάλιασε το Βοριά. Ο Βοριάς την έσφιξε στην αγκαλιά του, αλλά ήταν τόσο
παγωμένος και η Αμυγδαλιά τόσο άμαθη στο κρύο που πάγωσε το σώμα της. Εκεί
φύτρωσε ένα δέντρο που πήρε το όνομά της και από τότε κάθε χειμώνα ντύνεται
νυφούλα και βιάζεται αν συναντήσει τον αγαπημένο της Βοριά !
Και φυσικά διακοσμήσαμε τις τάξεις μας με ολάνθιστες αμυγδαλιές!!
